Logo Emmy van Dantzig, interieurontwerper, (foto)stylist, journalist

beeld

spraak

Emmy van Dantzig over styling en interieur

Tuttobene

May 05, 2014

Ik leerde eens van een Italiaan om als antwoord op de vraag: Come estai? Letterlijk: Hoe sta je? te antwoorden: A piedi. Op mijn voeten. Als ik terugdenk aan mijn bezoek aan de Salone del Mobile in Milaan van half april slaak ik een zucht van verlichting.  Ik sta nog!! Ik leef nog! Na de uitputtingsslag die ik moest leveren om in vijf dagen tijd zoveel mogelijk van de beurs in me op te slaan. De duizelingwekkende hoeveelheid design die ik uit eigen vrije wil ben gaan bekijken heeft me godzijdank niet verpletterd maar vooral geïnspireerd. Op de vraag: what’s new indesign city? kan ik geen pasklaar antwoord geven.

Het is ronduit te veel om op te noemen. Wel kan ik je in vogelvlucht langs tal van mooie gadgets leiden. De prachtige ontwerpen die ik zag van de gevestigde orde maar zeker ook van de nieuwkomers. Van landgenoten – wat was Nederland goed vertegenwoordigd – maar ook van overige landen. Alles afwisselend geëtaleerd, van het grote beursgebouw tot prachtige uitspanningen in de stad. Met een heel Nederlands paviljoen Tuttobene in de wijk Tortona.

Direct na voet op Milanese bodem te hebben gezet, snelden we naar de persconferentie rondom nieuw Nederlands talent in Tuttobene. Daar liep ik regelrecht tegen de prachtig ontworpen houten banken van Marleen en Olivier, eenvier.nl aan. Mijn citroengele broek van Mauro Grifoni – voor de gelegenheid gekozen - sloot qua kleur naadloos aan bij hun ontwerp. Maar laat ik het vooral over hun bank hebben. Sober, minimalistisch, door z’n iets uiteenlopende zijkanten uiterst geraffineerd. Als ik me waan in de rol van producent zou ik hem zo in productie nemen.

Deze eerste dag, een speciale persdag, buiten wij uit om in alle rust groteske uitspanningen als van Marcel Wanders, Job Smeets en Piet Boon te bekijken. Baas boven baas lijkt het hier geldende principe. Neem in ogenschouw dat elke ontwerper van scratch af aan is begonnen. Tegen de tijd dat hij een grootmeester is, komt het hem toe vind ik. En wat laat Wanders weer prachtig zien hoe groot hij is. De een na de andere overweldigende setting popt voor je op. Voor een achtergrond van immens hoge ruime kamers met zuilen en geschilderde vloeren worden zijn meubels nog flamboyanter dan ze al zijn. De dominante vertrekken zorgen voor exact het juiste sfeerbeeld. We strijken neer op een van zijn uitnodigende banken, een cocktail in de hand. Bienvenudos Milano.

Of het de cocktails zijn die ons doen duizelen als we de straat oversteken en bij Studio Job naar binnengaan? Of komt het door zijn nogal grafische behangwand die via de muur over de vloer is uitgerold? Een ding is zeker het duizelt ons! Het behang dat uit zes verschillende grafische patronen bestaat, ontwierp Job Smeets samen met zijn vrouw Nynke Tynagel voor NLXL. Met elk van de designs kan een ‘schilderij’ van negen meter gecreëerd worden, zonder herhaling op de rol. Impressionata!

We moeten door. Inmiddels dag twee van de Salone del Mobile in Milaan, maar wij zoeken het nog steeds op Nederlandse bodem. We zijn bij Low Motion, vertegenwoordigd door Thomas Eurlings, Jesse Visser en Geke Lensink. De Low Motion presentatie die in samenwerking met een modelabel youasme measyou is gemaakt, zorgt voor een rustpunt in alle drukte van de stad. Een lichtshow op het ritme van muziek vestigt de aandacht op de vormen en materialen van de objecten. Bezoekers maken - aldus Thomas Eurlings - op ‘gevoelsniveau’ kennis met de producten. De witte stalenkast van Jesse Visser steelt de show.

Door naar het Design Museum dat middels diverse exposities speciale aandacht besteedt aan de Salone del Mobile. Het moois begint al buiten waar we een koffie drinken. De fancy bar met rood ruiten behang en op de voorgrond een deco theewagen, is een lust voor het oog. Het dwingt je wederom de camera uit de zak te trekken.

Binnen treffen we de opening van Kanjian,’s Galerie waar Dadawa & Chi Wing Lo hun nieuwe ontwerpen gebaseerd op de oude Chinese traditie laten zien. De stand, opgebouwd uit gestapelde bakstenen laat mooi het authentieke karakter van deze producten zien. Verder in het museum nog veel opvallends: een fascinerende installatie van Led licht, een collectie van spiegels, de kroonluchter gemaakt van brillen van Marc Newson, een prachtige betonnen keuken. Tot slot een kunst object van wel duizend hangende horloges. Te veel om te bespreken. Wederom duizelt het ons. Dit keer zeker niet van de drank!

Het wordt tijd voor een bezoek aan de beroemde Galerie van Rossana Orlandi. In de oude theefabriek waar haar Galerie is gevestigd vind je vintage meubelen, en unieke stukken van bijzondere ontwerpers, wereldwijd. Ter gelegenheid van de Salone biedt zij Nederlandse ontwerpers als Floris Wubben en Piet Hein Eek, en producent Thomasvan Eyck een podium in haar Galerie. Floris heeft veel aanzien met zijn indrukwekkende pers – een stalen stellage in de vorm van de raket van Kuifje –waar hij dagelijks een enorme vaas mee produceert. Piet Hein heeft voor de gelegenheid een houten blokjes tafel en bank, waar hij nog altijd veel bekijks mee heeft.

En toen werd het tijd voor een bezoek aan het grote beursgebouw. Van de dertig hallen beperkten we ons tot de hallen ‘jong’ en ‘hedendaags’ design. Het was direct raak in de eerste hal. Mijn oog viel op een supersonische houten tuinbank die zo uitgeklapt kan worden dat het een tafel met TWEE banken wordt. Ingenieus ontwerp in productie genomenbij MyBalconia. Daarna prachtige meubels van Aust & Amelung. Verder zag ik voornamelijk the top off the bill. Kartel; wat is dat merk sjiek geworden. Ik hoorde dat de grote baas bij Versace vandaan komt, vandaar zoveel glans aan de producten. Van Missoni kan ik geen genoeg krijgen, ik hou zo ontzettend van kleur. Vitra met Eames en Bouroullec ken ik nu wel. Tom Dixon, my favorite. Wist niet dat ze zoveel gadgets hebben. Kende alleen alle lampen. Diesel met een extravagant standje. Muuto niet te vergeten. Die Scandinaviërs kunnen er wat van. En zo kan ik namen blijven noemen. We eindigen bij Rochebobois op een serie nieuw ontworpen banken. Uitgeput maar voldaan. Klaar om de metro in te stappen terug naar het centrum waar we ’s avonds heerlijk aanschuiven in restaurant Valentino Vintage. Een traktatie voor de maag.  

De laatste dag keren we terug waar we de eerste avond geëindigd zijn. Op de academie in de wijk Lambrate, waar Nederlands talent exposeert. Ik tref Nynke Koster aan met haar collectie COEXIST. Ze transformeert afdrukken van ornamenten in gebouwen en huizen in contravormen die vervolgens een op zich zelfstaande waarde hebben. Aan het einde van de dag ontmoeten we elkaar bij ‘droog’ waar wij nieuw design zien dat is geïnspireerd op werk van oude meesters uit het Rijksmuseum. Ik ontdek het speciaal voor de expositie ontworpen bierflesje met opdruk Special Edition Milan Design Week, van Marc van Itterson. Het flesje maakt ons dorstig. Even verderop in een hippe Milanese tent, met een laatste drankje in de hand, proosten we op vijf uitzonderlijk vruchtbare dagen vol design. Salute Milano. Of beter gezegd: Arrivedechi Milano tegen al het moois dat we achter ons laten.